Berritzegune

Sagrario Crespo fue la protagonista de esta charla que nos dio el día 15 de febrero,cuyo trabajo se centra en ser la encargada de las TIC en el Berritzegune de Donostia.

Dio comienzo a los cambios que se esta produciendo en la sociedad hoy en día, y por

supuesto como le afectaron dichos cambios. Las TICs tuvieron un gran impacto hace

muchos años. Por ello hay que dar las gracias a Sagra, ya que nos ha dado la posibilidad

de incrementar las TICs en educación infantil y conseguir muchos logros mediantes ellas.

Sagrario, a parte de ser la encargada de Berritzegune es también una profesora, que ha

dedicado mucho tiempo en trabajar en colegios de Navarra. Nos explico, que cuando trabajaba

en Navarra se dio cuenta que las TICs se utilizaban de una forma mas abierta que en Guipuzcoa,

es decir que, en educación infantil ya usaban mucho mas estas herramientas que aqui. Nuevamente,

cuando se incorporo vino aqui, vio que faltaba mucho trabajo por hacer y por ello se incorporo

en el Berritzegune de Donostia.

¿Que son los Berritzegunes? Se configuran como Servicios de Apoyo de carácter territorial

para la innovación y mejora de la edución en los niveles de enseñanza no universitaria. Estos centros

podemos encontrarlos en Donostia, Legazpi o Victoria- Gazteiz.

Se crean con la finalidad de:

• Dinamizar las circunscripciones escolares.
• Innovar y mejorar la intervención educativa
• Trabajar entorno a la actualización permanente del profesorado
• Favorecer la respuesta educativa al alumnado con discapacidad y necesidades educativas especiales

Entre ellas Sagrario nos explico que hay varias orientaciones, como por ejemplo el del apartado de

material didáctico e integración de las TIC,justamente el apartado en el que trabaja Sagrario.

Aparte de eso Crespo también ofrece charlas y herramientas como la que nos ofreció a nosotros.

También nos hablo sobre las competencias digitales, cuyo objetivo era proponernos una actividad mediante la cual entenderíamos mejor los conceptos. Esta actividad, consistía en clasificar varias situaciones en las cinco principales com

 Seguridad

1. Comunicación
2. Información
3. Crear materias
4. Solucionar problemas

Seguidamente, comentamos los resultados que nos salieron de esta actividad, también comenzamos

a hablar de la presencia de las TIC en las aula de Educación infantil, que aunque estén evolucionando,

es bastante reducida ya que hay bastante opiniones encontradas.

    Cada vez se ven mas herramientas de tecnologías en las aulas; como pantallas tactiles o incluso en algunas robots. Además Sagra nos comentó que hay diferentes proyectos que se llevan a cabo en las aulas, como por ejemplo "Pelutxeak". Esta proyecto consta en llevar y compartir diferentes peluches y hacer un blog para contar las experiencias que ha vivido cada uno.

    Para finalizar, me gustaría comentar que esta charla de Sagra nos ha servido para ver mas a allá de todo lo que nos rodea hoy en día. Es decir, hacernos ver que la tecnología ha evolucionado y que puede ser una herramienta muy importante en las aulas de educación infantil si se sabe llevar a cabo de la mejor manera posible. En cierto modo, la charla me ha gustado mucho y Sagrario lo ha echo lo mas ameno posible, dándonos información de lo mas enriquecedora.

ROBOTEKIN LANEAN

Hace dos semanas estuvimos trabajando con nuevas tecnologías didácticas. Entre ellas: una mesa digital, un robot y realidad aumentada.

La primera tecnología que estuvimos trabajando fue la mesa digital.  Al principio tuvimos que averiguar cómo se encendía y cuál era su función y después, anduvimos jugando con esta. Llegamos a la conclusión que mediante esta mesa digital se pueden realizar varias actividades con los niños, ya que todas estas tienen una finalidad educativa. En nuestro caso, una de las actividades que más nos llamó la atención fue la que tenía como función seguir las frases en inglés, cuyo objetivo era fomentar y estimular  la imaginación de cada participante.

La segunda tecnología, fue el Robot, cuya función era aprender a programar los movimientos y las acciones que tendría que realizar. Con esta tecnología podemos llevar a cabo  varias actividades con los niños, por ejemplo, podríamos hacer un circuito con obstáculos, en la que los niños deberán de programar la dirección del robot trabajando así la motricidad fina, las distancias y la lateralidad.

La tercera y última tecnología que utilizamos fue la realidad aumentada, tuvimos que escoger varios dibujos y colorearlos a nuestro gusto para después darles vida mediante la realidad aumentada. Para ello, además de tener como material los dibujos y pinturas, era necesario tener un equipo tecnológico, como un móvil, tablet, ordenador, etc. con la aplicación “Quiver” instalada. Mediante, la realidad aumentada, podemos hacer que el dibujar sea una actividad más divertida, ya que se le da más importancia a cada dibujo y lo pueden relacionar con la realidad. La actividad que podemos realizar con esta tecnología es la narración de historias dándoles vida a los personajes creados y dibujados por los niños.

En conclusión, nos hemos percatado de la importancia que tienen las TIC en la educación infantil ya que se pueden trabajar contenidos diferentes  de manera entretenida y divertida. Pero también hay que promover el buen uso de estas tecnologías, para evitar las adicciones y el uso excesivo de estas.

DECÁLOGO FINAL

Después de que cada grupo tuviera su decálogo, nos dividimos la clase en dos grupos, y seguidamente cada grupo creo un decálogo nuevo. Finalmente, nos pusimos de acuerdo los dos grupos para crear este último decálogo final :

1. Si sabemos con antelación que algún día en concreto estamos esperando alguna llamada importante, podremos tener el móvil encima de la mesa
2. Tendremos el teléfono en silencio en todo momento
3. Si hay algo importante en la pizarra, podremos sacar fotos. Solamente uno lo podrá sacar y enviar. 
4. Solo podremos utilizar el móvil con una función didáctica  
5. si no te ves capaz de cumplir ninguna de las anteriores, a la caja/esquina.

CALCUTA ONDOAN

Saioari hasiera emateko, Ikertze eta Calcuta Ondotik etorritako hiru emakumek haien egitekoari buruz hitz egin ziguten. Jarraian, guk aurretik bidalitako aniztasunarekin lotura zuten egoerei buruz hitz egin genuen, segidan egingo genuen ariketari hasiera emanez. Horretarako, bi taldetan banatu ginen bakoitzak ariketa desberdin bat egin zuelarik. Gure kasuan, borobilean jarrita bakoitzak bere izenaren lehenengo hizkiarekin, bere izaerarekin erlazioa zuen adjektiboa esan behar zuen, mugimendu batekin batera. Orduan, beste taldekideek pertsona horrek egin eta esandakoa errepikatu behar zuten. Beste taldean, emakumeak esandako esaldien arabera alde batera edo bestera joan behar zen, desadostasuna edo adostasuna adieraziz. Bi ariketa hauen bitartez eta ondoren emandako azalpenekin, aniztasunaren konplexutasunaz ohartu ginen.

Hau egin ostean, beste ariketa batekin hasi ginen, moduluko taldeez baliatuta. Talde bakoitzak ariketa desberdin bat zuen. Gure kasuan, telebistan agertutako iragarki sexistak ikusi eta hauen inguruan hausnartzea egokitu zitzaigun. Amaitzean, gelaren aurrean lan guztiak aurkeztu eta hauen inguruan ondorioak atera genituen.

Atsedenaren ondoren, hiru kontzepturen inguruan pentsatzeko eta ideia batzuk ateratzeko denbora eduki genuen, gero beste taldeekin eztabaidatzeko asmoz. Horretarako, moduluko taldeekin jarraitu genuen.

Ariketa hau bukatu ondoren, aniztasunari buruzko bideo batzuk ikusi genituen eta, teoria eman ostean, hitzaldia ebaluazioarekin amaitu genuen.

Gure ustez, hitzaldia aniztasunaren kontzeptua osatzeko oso baliagarria eta eraginkorra izan dela iruditu zaigu, oso kontzeptu konplexua izanik, ulertzeko lagungarria izan zaigulako. Orokorrean hitzaldi interesgarria izan zen eta erabilitako metodologiak oso baliagarriak iruditu zitzaizkigun etorkizunean gure geletan praktikan jartzeko. Hitza emateko pilotaz baliatzea aukera polita iruditzen zaigu guztiak hitz egiteko aukera izateko, baina kontu handiz erabili beharko litzakeela uste dugu. Horrez gain, ebaluazioa originala iruditu zitzaigun, irudimena landuz eta modu dibertigarriago eta dinamikoagoan iritzia emateko aukera eduki baikenuen.

BIZITZAREN BIDEETAN HIZKUNTZAZ IKUSI ETA IKASITAKOA

Otsailaren amaiera aldean, Kike Amonarriz soziolinguista etorri zitzaigun hitzaldi bat ematera. Bertan, euskarak gaur egungo gizartean duen egoeraz hitz egin zigun. Horretarako, gure ustez euskararen egoera zein eta zein mailatan kokatzen dugun azaltzeko grafiko bat egin genuen. Entzuleen gehiengoak, maila baxuan jarri zuen, baina azalpen batzuen bitartez, euskara grafiko horren maila altuenean kokatzen zela konturatu ginen. Izan ere, erabilerari dagokionez, euskara ez dugu maila onenetan kokatzen, baina beste hizkuntza txikiekin konparatuz, euskara indar handia hartzen ari dela ikusten ari gara, beste hizkuntza gutxituen eredu bilakatuz.

Horrez gain, haurrek adinean gora egitean gaztelania gehiago hitz egiten dutela azaldu zigun, baina baita honetan inguruaren eragina izugarria dela ere. Izan ere, ingurua euskalduna bada edo euskara entzuten den ingurua bada, Ondarroa edo Azpeitia adibidez, adinean gora egiteak ez du esan nahi euskararen erabilerak behera egiten duenik. Horren arrazoia, gizartearen erabilera linguistikoa imitatzen dela esaten da eta erabilera hori sustatzeko irakaskuntza ezinbestekoa da.

Amaitzeko, Kikek galdera bat planteatu zigun: norantz doa euskara, marjinaziorantz edo normalizaziorantz? Berak esandako moduan, orain goazen bezala normalizaziorantz bideratzen da, beti ere erabileran aurrera egiten badugu, ezagutzaren paradigmatik erabileraren paradigmara igarotzea beharrezkoa baita.

Hitzaldia orokorrean arina eta dibertigarria egin zitzaigun, modu dinamikoan azaldu baitzuen guztia. Erabilitako ariketak oso baliagarriak eta deigarriak ziren eta azaldu nahi zuena ulertzeko lagungarriak iruditu zitzaizkigun. Euskararen egoeraz ohartzeko eta hau hobetzeko egin dezakegunaz hausnartzeko balio izan zigun eta egia esan oso aberasgarria izan zen.

"Hizkuntza bat ez da galtzen ez dakitenek ikasten ez dutelako, dakitenek hitz egiten ez dutelako baizik", Joxean Artze.

PAUSOKA

PAUSOKA errehabilitazio zentroa diziplina desberdinetako profesionalek osatzen dute, logopedia, fisioterapia eta terapia okupazionalak.

Profesionalen artean lan koordinatu bat egiten da, ematen den atentzioa ahalik eta integralena, globalena eta eraginkorrena izatea bilatuz. Modu honetan, umearen zein familiaren bizi kalitatea hobetuko litzateke.

Pausokatik, Maiteder etorri zitzaigun bere semearen istorioa kontatzera. Bere semeak Aimar du izena eta, honek, garun paralisia eta atake epileptikoak ditu. Haurdunaldia eta erditzea ondo joan ziren arren, 15 egun pasa ondoren konturatu zen Aimar ez zegoela ondo. Aimarri garun paralisia detektatu zioten eta, hasiera batean, Maider oso galdurik eta bakarrik sentitzen zen. Bere seme “perfektuaren” espektatibak bertan behera gelditu ziren, eta  egoera berriari aurre egin behar izan zion. Gaiari buruz ezjakintasun handia zegoela ikusi zuen eta, horrez gain, ez zioten inongo laguntzarik eskaintzen, are gehiago, diagnostiko okerrak ematen zizkioten.

Eskolaratze orduan, eskola arruntetan izena emateko arazoak izan zituen, nahiz eta Aimarren egoera behin eta berriz azaldu. Eskola askok aitzakiatzat plazarik ez zegoela esaten zuten, baina arazo bakarra, Aimarri egokitzen ez zekitela eta beraientzat oztopo bat izatera iritsi zitekeela zen. Hala ere, Maitederrek ez zuen amore eman eta hainbat eskoletan saiatu ondoren, azkenean eskola batean onartzea lortu zuen. Gainera, eskola hurak onuragarritzat hartzen zuen Aimar bertako kidea izatea.

Eskolak Maitederrekin hitz egin zuen, bere semea gainerakoen aurrean nola aurkeztu behar zuten galdetuz eta, honek, beste gurasoen eta ikasle aurrean Aimarren alderdi positiboak azpimarratzeko erantzun zuen, “negatiboak” begiratuz soilik ikusten baitira.

Denbora pasa ahala komunitatea Ainmarrek guztiei eskainitako alderdi positiboez konturatu da, honi esker, elkarlana, laguntasuna, talde kohesioa eta giro egokia sustatu baitira inongo atzerapenik ekarri gabe.

Aimar eskolaratzeko, Maitederrek eskolari hainbat baliabide erraztu zizkion, hala nola,  osasun zerbitzua, Gizarte Zebritzuak, Berritzegunea, eta abar. Arestian esan bezala, eskolak ez zuen arazorik izan Aimarren beharrei egokitzeko.

Guzti honi esker,  Aimar pertsona aktiboa izatera pasa da eta beste ikasleak Aimarrengandik ikasten dute, elementu guztien sinkronizazioari esker bere inklusioa bermatu da.

Maitederren hitzaldia entzun eta gero, bere hasierako egoerarekin identifikatuta sentitzen gara. Gu bere egoera horretan egongo bagina, ezjakintasun berdina izango genuke. Honekin esan nahi duguna da, hitzaldia erabilgarria izan zaigula gizarteak gai hauei buruz duen  utzikeriaz jabetzeko. Norbera bere munduan bizi da, eta ez da errealitateaz edo besteen arazoez arduratzen, bakoitzari gertatu arte.

Bestalde,  eskola eta irakasleen jarreraz jabetu gara. Gaur egun, irakasleek garrantzi gehiegi ematen diote haurrek dauzkaten alderdi negatiboei, batzuen ustez, zailtasunak dituen haur bat gelan izatea arazo bat izan daitekeela pentsatzera iritsi arte. Izan ere, egokitze prozesuak egin behar dituzte,  aurretik programatutako guztia aldatuz. Guri kasuan, haurren alderdi positiboei emango genieke garrantzi guztia eta alderdi positiboetan oinarrituz, haurraren garapena sustatuko genuke.

Bukatzeko, irakaslearen eredua azpimarratu nahiko genuke, honi garrantzi handia emanez. Irakasleak zailtasunak dituen haurrari besteekiko tratu berdina ematen badio, beste haurrek azkar onartuko dute eta ez dute ezberdintzat hartuko. Beraz, Maitederrek bizitako antzeko egoerak berriro ez gertatzeko, irakasleek zailtasunak dituzten haurrekiko jarrerak aldatu beharko dituzte. Hala ere, gure ustez, eskola eta gizartea ez daude prest egoera hauei aurre egiteko, oraindik formazio eta lan ordu asko behar baitira inklusioaren helburuak lortzeko.